De onderwijsondersteuner

“In het onderwijs is je werk nooit af, er komt zoveel op je af!” Dat geldt zeker ook voor conciërges, zoals Lianne van Velden. Samen met de werkdrukcoach zoekt ze een nieuwe balans.

“Het is fijn dat de school me coaching heeft aangeboden. Ik ben me nu meer bewust van het deel dat bij mij ligt. Ik zie altijd veel dingen die beter kunnen. Dat is mijn kracht, maar ook mijn valkuil. Ik hou me graag bezig met de leerlingen en heb de interne stages naar me toe getrokken. Of ik loop met iemand de school rond voor de risico-inventarisatie. Dat vind ik leuk, maar dan moet ik om half vier nog de bestellingen doen en ga ik weer te laat naar huis.”

Naast tips voor structureren en organiseren kreeg Van Velden van de coach concrete handvatten mee voor het beter afbakenen van haar taken. “Ik ga niet meer in het hele gebouw de kopjes ophalen, al hebben we nu regelmatig tekort. Ook ben ik niet verantwoordelijk voor een printer die is blijven aanstaan, deuren die niet op slot zijn of niet opgehaalde zonwering. Wat ik zie, schrijf ik op het bord. Ik moet het loslaten. Dat lukt de ene keer beter dan de andere.”

Het dieper liggende thema waar Van Velden mee worstelde bleek ‘waardering’ te zijn. “Waardering is juist in onze baan heel belangrijk, dat iemand ziet wat je doet. Toen onze oude directeur plotseling wegviel, werd ik onzeker in mijn werk. Ik had een groot vertrouwen in hem en voelde me als een vis in het water, kon alles aan. De nieuwe directeur is zakelijker, heel anders als persoon. Ik moet een nieuwe weg vinden, zelf vragen hoe ik dingen heb gedaan, mijn focus verschuiven naar de waardering van de leerlingen en me afvragen hoe tevreden ik zelf ben.”

“In het onderwijs ontbreekt vaak de tijd, bijvoorbeeld om even te luisteren naar iemand die een akelige dag heeft gehad. Wat je wilt, lukt niet altijd, maar ik kan nu wat milder naar mezelf kijken.” Van Velden gaat door de coaching bewuster om met vragen van anderen en verwachtingen die ze van zichzelf heeft. “Ik vind het mooi, dat ik in mijn positie ten dienste sta van de leerkrachten en dat leerlingen makkelijk naar me toekomen. Maar op sommige dagen heb ik geen moment gezeten en kan ik ‘s middags niet meer op mijn benen staan. Het is lastig en toch probeer ik vaker te zeggen ‘jongens, nu even niet’.”

Op verzoek van de geïnterviewde is haar naam gefingeerd.

Terug naar de vorige pagina >>